P27: Kjötstuldur, vegstikur og epli

• Pabbi og mamma sendu okkur kassa fullan af íslensku góðgæti í byrjun desember.  Þegar hann fór úr landi var í honum að finna lambalæri, sláturkepp, pylsur, eitthvað annað kjötmeti, malt, appelsín, grænar baunir og rabarasultu.  Við tókum við stórum – en grunsamlega léttum – kassa sem greinilega var búið að opna.  Í honum var malt, appelsín, baunir og sulta.  Öðru hafði verið fargað, skv kanadískri tollskýrslu.  Ég vona að maturinn hafi staðið í tollaranum sem stal honum – og að hann hafi líka fengið í magann.
• Það eru enn epli á trjánum.  Það er komið fram í janúar.
• Við tengdapabbi (það voru s.s. tengdó sem voru hjá okkur í heimsókn yfir jólin – og það var virkilega gott og gaman að hafa þau hjá okkur) vorum að keyra eftir sveitavegi í myrkrinu rétt fyrir áramót.  Hér er götulýsing af afar skornum skammti, svo ekki sé fastar að orði kveðið.  Ég hafði ekki keyrt akkúrat þarna áður, og því var þetta ekkert sérstaklega þægilegt.  Mér fannst litlu skipta þó ég setti háu ljósin á, hafði raunar velt því fyrir mér áður hverju sætti.  Þá rann það allt í einu upp fyrir mér.  Heima munar miklu að setja háu ljósin á, enda eru vegstikur alls staðar þar sem ekki eru ljósastaurar.  Hér eru engar vegstikur.  Það tók mig ekki nema fimm mánuði að uppgötva þetta.
• Þetta er í fyrsta sinn sem ég hef haldið jól í öðru landi.  Ósköp indælt, þannig séð, en mér finnst vanta allan hátíðleika.  Hér rembist fólk við að segja ekki “gleðileg jól”, heldur eitthvað fær maður einhverja almenna kveðju á borð við “happy holidays”.  Í skólanum hjá Márusi voru ekki jólatónleikar, heldur vetrartónleikar.  Þar var byrjað á að kynna ýmis trúarbrögð og hvað þau gera með þennan tíma ársins.
• Þó maður hafi oft bölvað vitleysingunum sem byrja að sprengja strax á jóladag, þá saknaði ég þess mikið að heyra flugeldapuður á milli jóla og nýárs – að maður tali nú ekki um áramótaflugeldana sjálfa.
• Á nýársmorgun héldum við öll í langferð.  Tókum okkur fjóra daga og þrjár nætur í að koma tengdó á flugvöllinn.  Ferðalagið til Seattle var ósköp þægilegt, og við vorum mjög heppin með veður dagana sem við vorum að þvælast um borgina, en ég verð að viðurkenna að ég er enn svolítið þreyttur eftir þetta ferðalag, enda var skóli strax daginn eftir að við komum heim og svo lítil afmælisveisla fyrir hinn tíu ára gamla Márus.
• Skólinn er byrjaður aftur, og mér sýnist á öllu að það verði nóg að gera.
• Snorri, Ísól, Óskar og Ísabella lögðu af stað heim í gær, eru s.s. flutt frá Victoria.  Þar með missti ég af tækifærinu á að fara á endurmenntunarnámskeið í kajakróðri hjá Snorra næsta sumar.
• Það var síðbúin þrettándaveisla hjá mömmu og pabba í dag.  Við fengum að vera með í gegnum Skype.  Ég hefði alveg viljað vera þarna í eigin persónu, en þetta var næstum jafn gott.

P26: Einkunnagrobb, brotið borð og gyðingaveisla

• Nú erum við öll komin í jólafrí.  Ótrúlegt hvað þetta hefur liðið hratt.  Mér hefur gengið ansi vel á önninni, er með 9,3 í meðaleinkunn út úr fjórum af fimm áföngum, á eftir að fá út úr þeim fimmta, og var m.a.s. hæstur allra í Fundamentals áfanganum.  Ekki ósáttur við það.  Hófí er búin að fá lokaeinkunn út úr fjórum af fimm áföngum, er með A+ í þeim öllum.  Ekkert til að kvarta yfir þar.
• Ég sagði frá því í síðasta punktabloggi að framundan væri verkefni hjá mér þar sem ég ætti að apa eftir W. Eugene Smith.  Með Country Doctor ljósmyndaritgerðina hans, frá 1948, í huga bað ég um að fá að mynda inni á bráðamóttöku Victoria General Hospital, aðalsjúkrahússins á eyjunni.  Eftir tæpa viku fékk ég loks grænt ljós frá yfirmennum spítalans, og fékk að fylgja hjúkrunarkonu í klukkutíma.  Ég er núna að leita eftir samþykki fyrir því að setja eitthvað af þeim myndum á netið, þannig að aðrir fái að sjá afraksturinn.
• Gestirnir okkar eru komnir og það hefur verið kátt í höllinni síðan þá.
• Márusi var boðið í Hanukkah partý að sið gyðinga fyrir nokkrum dögum síðan.  Það var s.s. vinur hans úr körfuboltanum sem gerði það.  Okkur var boðið að koma líka og staldra við í þessa tvo tíma sem partýið átti að standa.  Við ætluðum rétt að reka inn nefið og drífa okkur svo aftur heim til að læra fyrir prófin, en það var einfaldlega of gaman að vera þarna, svo við enduðum á því að vera næstsíðust út!  Það er mjög sérstakt að fá að fylgjast með þeirri athöfn sem kertakveikingin (er það orð?) er, allir karlmenn á staðnum (ég þar með talinn) settu upp kollhúfu og svo var sungið  og saga Hanukkah sögð.  Þetta var mjög gaman, og gestirnir okkar fengu að hvíla sig á meðan, enda var þetta kvöldið eftir að þeir komu.
• Eitt af því sem fylgdi íbúðinni okkar var forláta eldhúsborð með lausri glerplötu.  Mér hefur lengi verið illa við glerborð almennt, en þetta var nú til friðs að mestu leyti.  Í gær var ég samt að röfla yfir glerborðum og að ég væri alveg til í að losna við þetta, því það þyrfti ekki mikið að gerast til að það brotnaði.  Svo gerðist það í kvöld að einhver hallaði sér aðeins of mikið á borðið – og það lét undan.  Við erum að leita að nýju eldhúsborði.  Það var bara mjög gott að þetta gerðist núna en ekki t.d. á aðfangadagskvöld.  Enginn meiddist, svo því sé nú haldið til haga.
• Öllu verra er að vatnsdælan í bílnum virðist vera að gefa sig, það er a.m.k. farið að leka framhjá henni.  Fór með bílinn á Canadian Tire í dag og var sagt að það þyrfti að skipta um dæluna og best væri að skipta um tímareimina líka.  Það er reikningur upp á 800 dollara.  Mér var ekki skemmt.  En fátt er svo með öllu illt að ekki boði nokkuð gott… hvað það er verður tíminn að leiða í ljós.
• Við munum senda nánast öll jólakort þessa árs í tölvupósti, en þó með persónulegri kveðju og þannig úr garði gerð að hægt sé að prenta þau í stærðinni 10×15cm.  Ég vona bara að við náum að græja þetta fyrir jól!

P25: Lúgubankar, snarflensa og auglýsingaleysi

• Mikið rosalega sem er búið að vera gaman hjá mér að undanförnu.  Ég stórefast um að mér hafi nokkurn tímann þótt jafn gaman í nokkru námi áður.  Það hefur verið rosalega mikið að gera, og það er ekki hægt að segja að mér hafi leiðst (nema kannski helst í fyrstu Photoshop tímunum, þar sem farið var löturhægt yfir hluti sem ég kunni fyrir).  Ég hef reynt að láta námið ekki koma niður á fjölskyldunni, en bloggið hefur fengið að sitja á hakanum.  En hverjum er ekki sama ;-)
• Ég fattaði allt í einu um daginn af hverju mér líkar svona ofboðslega vel við CBC Radio 1 og 2.  Þar eru aldrei auglýsingar fyrir utanaðkomandi aðila.  Aldrei!  Það eina sem hægt væri að flokka sem auglýsingar er þegar verið er að kynna aðra þætti sem eiga að vera seinna um daginn.  Gott útvarp.
• Á leið minni í skólann nú í vikunni varð mér litið á strætóstoppistöð.  Þar var ein kona, að því er virtist löngu komin af besta aldri.  Ég er ekki viss um hvort hún var vakandi eða sofandi, en hún virtist a.m.k. vera búin að baktryggja sig ef hún skyldi nú sofna.  Hún var s.s. með nokkuð stórt, hvítt skilti framan á sér – sem á var skrifað “22″ með stórum, svörtum stöfum.  Leið 22 keyrir einmitt þessa leið, og það má því gera ráð fyrir því að þetta hafi verið skilaboð til strætóbílstjórans að stoppa.
• Ég man ekki hvort ég hef nefnt það áður, en hér eru lúgubankar.  Jamm, þið eruð ekkert að misskilja neitt, þetta er eins og hver önnur lúgusjoppa sem keyrt er upp að, nema hér eru afgreiddir peningar úr hraðbanka.  Þetta finnst mér sniðugt.
• Mér til nokkurrar furðu varð ég fyrir árás snarflensu um síðustu helgi.  Á laugardaginn fórum við í þriggja ára afmæli til Selmu, sem býr rétt fyrir neðan okkur.  Þegar við komum heim var ég stálsleginn að mér fannst.  Um sjöleytið um kvöldið var ég hálf-þreytulegur og hálftíma síðar var ég gjörsamlega að drepast úr skrokkverkjum.  Ég var skriðinn upp í rúm um níuleytið og þegar ég loksins fór að sofa, eftir að hafa horft á eina bíómynd, var ég kominn með 39,3 stiga hita.  Fór í stúdíó morguninn eftir og var þar í sjö klukkutíma eða svo, og í skólann á mánudagsmorgninum.  Á þriðjudaginn var ég orðinn alveg hitalaus – svolítið þreyttur, en að öðru leyti bara góður.
• Akkúrat núna ætti ég að vera að undirbúa lítinn fyrirlestur um ljósmyndarann W. Eugene Smith.  Ég held því áfram þegar ég er búinn að henda þessu punktabloggi inn.  Fyrirlesturinn á ég að flytja næsta miðvikudag og viku seinna á ég að skila inn mynd sem tekin er í anda þessa ljósmyndara.  Það verður strembið, en gaman.
• Annars er ég búinn að taka myndir af jólasveinastyttum Pilkingtons á 4×5 myndvél, og ég verð að segja að ég er stöðugt að verða hrifnari af þeim vélum.  Ég reyni svo að skanna þær myndir inn fljótlega og setja þær, ásamt fleiri myndum, inn á Flickr við tækifæri.
• Ég hef verið að safna tenglum á ljósmyndavefi (bæði blogg og gallerí) að undanförnu og veitt RSS af þeim.  Þessu hef ég safnað í lista, sem uppfærist oft á dag, og sem haldið er utan um á Mikka Vef.  Ef þið hafið áhuga, þá megið þið alveg kíkja á hann: http://www.mikkivefur.is/rss/rss.asp?user=f4&dt=3&lines=250
• Nýlega uppgötvaði ég tímaritarekkann á bókasafninu.  Ég fór heim með 28 tímarit af ýmsum gerðum, þar sem bæði var að finna efni sem vekur áhuga minn í ljósmyndun (matur, íþróttir) og eins það sem mér finnst ekki eins áhugavert (tíska, bílar, gæludýr).  Allt til þess að finna myndir sem gætu vakið áhuga minn og veitt mér innblástur.  En mikið rosalega sem sum þessara blaða eru leiðinleg.
• Við fáum gesti að heiman eftir tæpar tvær vikur.  Þá verður kátt í höllinni.

P24: Sóló, harmonikkur og hrekkjavaka

• Við Márus fórum á þrjá körfuboltaleiki hjá UVic Vikes um helgina.  Um var að ræða hraðmót þar sem mættust fjögur háskólalið víðsvegar að úr Kanada.  Márus var tilbúinn að sleppa Halloween balli fyrir sunnudagsleikinn – svo spenntur var hann að mæta og horfa þriðja daginn í röð.  Ég hef lúmskt gaman af því, og jafnvel rúmlega það.
• Þegar ég fór í gegnum leikjaskrána fyrsta daginn rak ég augun í nafn sem mér fannst kunnuglegt.  Nafnið bar þjálfari eins háskólans.  Þetta var ekki eitthvert hversdagslegt nafn sem þúsundir manna deila, heldur nafn sem mér fannst hafa gríðarlega sterka tengingu við Ísland – Barnaby Craddock.  Þegar ég kom heim gúglaði ég nafnið og viti menn, kauði hafði spilað hálft tímabil með Valsmönnum veturinn 2002-2003.  Ég heilsaði upp á hann á sunnudeginum og það virtist koma honum ansi skemmtilega á óvart að íslenskur fyrrverandi körfuboltadómari myndi eftir honum.
• Annars tók ég myndir á laugardagsleiknum og ég verð að segja að þetta er dimmasti íþróttasalur sem ég hef myndað í.  Þetta var bara skelfilegt.  Leiklýsingin er ekki einu sinni boðleg sem æfingalýsing, hvað þá meira.
• Hrekkjavaka er óhemju fyrirferðarmikið fyrirbæri hér vestanhafs.  Það eiginlega kom mér á óvart hversu stór hún er í hugum fólks.  Ungir sem aldnir skeggræddu mögulega búninga og hrekkjavökupartý og auðvitað tókum við þátt í þessu öllu saman, eins og sjá má í litlu myndasafni sem ég skellti inn á Facebook.  Og já, Hófí er víst eitthvað búin að minnast á þetta líka.
• Í síðustu viku fengum við í skólanum að fela okkur undir svörtum dúk og horfa í gegnum harmonikku.  Eða eitthvað í þá áttina.  Við vorum s.s. að læra á 4×5 myndavélar sem minna einna helst á harmonikkur.  Það var þrælgaman að eiga við þetta og ég væri satt að segja alveg til í að eiga eina slíka.
• Á föstudaginn kom Ólympíueldurinn til Victoria og hóf för sína um Kanada.  Það var hlaupið með hann um flest sveitarfélögin á höfuðborgarsvæðinu, þar á meðal framhjá skólanum Márusar þar sem einn hlauparinn rétti þeim næsta kyndilinn.  Þar var heljarinnar skemmtidagskrá, skólakórinn flutti nokkur lög og Márus var með sóló í einu laginu.  Hófí tók þetta allt saman upp á vídeó og það er aldrei að vita nema við náum að troða því inn á eitthvert vefsvæði áður en langt um líður.
• Mér fannst eitt mjög sérstakt við kyndilhlaupið, nokkuð sem ég heyrði fleiri furða sig á.  Á undan kyndilberunum fór stór, rauður bíll merktur Coca Cola í bak og fyrir.  Það fór miklu meira fyrir honum en kyndilberunum.  Mér finnst það einhvern ekki alveg ríma við Ólympíuhugsjónina.
• Meira af harmonikkumyndavélum.  Við fengum verkefni sem við eigum að skila þann 19. nóvember (það þarf að senda filmurnar til Vancouver í framköllun).  Ég tók myndavél á leigu í lok skóladags á mánudaginn og hugsaði mér gott til glóðarinnar.  Það spáði góðu veðri fyrir daginn í dag og ég ætlaði því að taka myndir af Hatley kastala (óðalssetrinu úr X-Men).  Ég fór mjög seint að sofa, ekki fyrr en um hálfeitt og vaknaði klukkan sex í morgun eftir að hafa sofið frekar illa.  Ég græjaði mig upp og fór út og þegar ég kom að kastalanum uppgötvaði ég mér til mikillar hrellingar að það var búið að planta risastóru, hvítu tjaldi beint fyrir framan kastalann!  Ég varð hundfúll og fór í hálfgerðu panikki út um allan bæ að leita að almennilegri byggingu til að mynda.  Eftir mikla leit endaði ég á að taka myndir af Montana’s Cookhouse, veitingastað sem er hvað þekktastur fyrir frábærar rifjasteikur.  Ég reyni kannski aftur í næstu viku, þegar ég er búinn að fá myndirnar úr framköllun.

P23: Vísundasteik, þrotabúð og þakkargjörðarveislur

• Þakkargjörðarhátíðin er haldin mun fyrr í Kanada en í Bandaríkjunum, ég held að það muni u.þ.b. einum og hálfum mánuði.  Um þarsíðustu helgi fórum við í tvær veislur og vorum boðin í þá þriðju.  Nágrannar okkar fengu að elda helminginn af sinni máltíð í eldhúsinu okkar, þar sem þau áttu von á nærri tuttugu gestum, og síðan bættumst við í þann hóp.  Veislan var mjög sérstök, enginn uppáklæddur eða að taka þetta neitt hátíðlega.  Allt í góðu með það, en óneitanlega mjög sérstakt.  Kvöldið eftir fórum við til Sifjar og Sigurjóns og vorum þar í mun “hátíðlegri” veislu ef þannig má að orði komast.  Mér fannst það satt að segja mun indælla, þó hin veislan hafi verið ágæt sem slík.  Maturinn?  Mjög góður í fyrri veislunni, frábær í þeirri síðari.
• Steini og Björg voru hjá okkur um síðustu helgi, og rétt rúmlega það, og við fórum með þau út um allt, sýndum þeim eins mikið og hægt var á þessum stutta tíma.  Við fórum m.a. í íslenskt pönnukökukaffi úti í skógi og á bændamarkað í Duncan.  Frábært í alla staði.  Ég held að þeim hafi líka þótt gott að sjá með eigin augum að það væri allt í lagi hjá okkur – við værum ekki bara að reyna að bera okkur vel á Skype.
• Í Duncan sáum við sérstaka verslun – liquidiation store – þar sem verið var að selja hluti úr þrotabúum.  Við ákváðum að kalla hana þrotabúð.
• Á leiðinni til Duncan rak Steini augun í hugtakið “previously enjoyed” á skilti við hjólhýsasölu.  Þetta sáum við svo aftur á DVD myndum í þrotabúðinni.  Sumir hefðu nú bara notað orðið “used”.  En hvað um það, þetta varð tilefni margra brandara um hvað maður gæti hugsað sér að kaupa fornotið og hvað ekki.
• Þegar ég kem heim að kvöldi til og það er heiðskírt á ég til að rýna upp í stjörnuhimininn.  Mér til nokkurrar mæðu þekki ég hann ekki.  Hann snýr ekki alveg rétt.  Ég þarf að fara að ná mér í kort og finna út úr þessu.
• Við fórum með Björgu og Steina í Red Barn Market kvöldið sem þau komu til okkar – eins og ég var búinn að nefna áður.  Þar keyptum við m.a. þrjár gerðir af kalkúnapylsum og svo nokkrar vísundasteikur.  Pylsurnar voru mjög góðar og vísundakjötið jafnvel enn betra.  Það var m.a.s. vottur af villibragði af því, sem ég átti alls ekki von á.
• Það var skrýtið að fá hjónin í heimsókn og jafnvel enn skrýtnara að kveðja þau.  Þetta varði svo stutt að við vorum varla búin að átta okkur á að þau væru komin þegar þau voru farin aftur.
• Ég hafði það af að klára verkefnin tvö sem ég átti að skila daginn eftir að gestirnir héldu heim á leið og er búinn að fá út úr öðru þeirra.  Fékk 9 fyrir Fundamentals verkefnið og er ansi sáttur við það, sérstaklega miðað við hve stuttan tíma það tók.
• Og síðasta hlauparöflið í bili.  Sunnudaginn 11. október vaknaði ég kortér í sex um morguninn, klæddi mig í stuttbuxur og meððí, nældi á mig keppnisnúmerið mitt og ók niður í miðbæ Victoria.  Ég mætti þangað í kolniðamyrkri og gerði mig kláran fyrir 8 km hlaupið.  Klukkan 07:15 var hlaupið ræst af stað, rúmri mínútu síðar komst ég yfir rásmarkið.  Ég hafði það af að klára hlaupið og það á ótrúlega góðum tíma, miðað við hvað ég þorði að vona.  Ég hljóp á 47 mínútum og 52 sekúndum sem gerir 5:59 mín/km.  Svo er bara spurning hvað verður næst.

P22: Nýjar fyrirsagnir, einkunnir og gestir

• Loksins er ég búinn að ákveða nýtt form á fyrirsögnunum.  Þetta er s.s. í rauninni punktablogg hið tuttugastaogannað.  Þar hafið þið það.  Þetta getur þó alveg breyst aftur.
• Ég uppgötvaði í kennslustund um daginn að ég er ekki lengur “tölvugaurinn”.  Það hefur oftar en ekki verið þannig að ég hef þurft að hlaupa til þegar tölvuvesen lætur á sér kræla, t.d. á dómarafundum þegar skjávarpinn á staðnum er með stæla.  En ekki lengur.  Mér finnst það ansi gott – en það tekur sjálfsagt smá stund að venjast því.
• Ég er búinn að fá þrjár einkunnir í viðbót.  Fékk 8,5 fyrir verkefnið með einnota myndavélina, sem var hærra en ég þorði að vona.  Fyrir verkefni í Fundamentals, þar sem við áttum að nota gráspjald til að ljósmæla rétt, fékk ég 8 í einkunn, og svo fékk ég 9,5 í fyrsta prófinu í Fundamentals.  Var þar með 19 rétt svör af 20 mögulegum.  Get ekki kvartað.
• Við erum með gesti.  Sem reyndar gista á hóteli, en það er algjört aukaatriði.  Þetta eru s.s. Steini, bróðir Hófíar, og Björg, hans ektakvinna.  Þau komu með ferjunni til landsins í gær, og það verður að segjast að það var hálf óraunverulegt.  En við njótum þess svo sannarlega að hafa þau hérna hjá okkur.  Fórum í Red Barn í gær og keyptum vísundasteik og kalkúnapylsur, og ætlum að hafa það gott með þeim í kvöld.  Annars er Hófí búin að segja meira frá þessari heimsókn, m.a. því sem við fengum sent að heiman.
• Tveir kennarar hentu á mig verkefnum akkúrat þessa helgi sem Björg og Steini eru hérna, sem eiga að skilast daginn eftir að þau fara, en það verður væntanlega ekki mikið mál að púsla þessu saman.
• Hófí er heldur betur að brillera í skólanum.  Kennarinn hennar í fjármálastærðfræði er búinn að píska bekknum út frá fyrst degi í mesta falláfanga viðskiptadeildarinnar.  Svo skellti hann á þau prófi sem átti að vera 80 spurningar á 100 mínútum.  Þegar tíminn var hálfnaður var spurningunum fækkaði í 60.  Hófí sagði að hún yrði sátt við að ná sex í einkunn (sem er auðvitað haugalygi, hún hefði aldrei verið sátt við það).  Og hvað fékk hún?  Níu komma tvo.

Punktablogg hið tuttugastaogfyrsta

• Við höfum orðið þó nokkuð vör við vegaframkvæmdir, bæði innanbæjar og utan.  Það sem vakti athygli mína í fyrsta skipti sem við keyrðum framhjá slíkum framkvæmdum var að einn starfsmaðurinn gerði ekkert annað en að ganga um með skilti sem var stöðvunarmerki öðrum megin og beiðni um að hægja á umferð hinum megin.  Þetta var hins vegar ekkert einsdæmi, þetta er við nánast allar vegaframkvæmdir, sérstaklega þar sem einni akrein er lokað, og jafnvel eru tveir starfsmenn við þessa iðju.  Þetta er klárlega nokkuð sem Íslendingar mættu taka sér til fyrirmyndar.
• Ég var að bíða eftir myndum úr framköllun um daginn og kíkti í tímaritarekkann í London Drugs – allt í þágu ljósmyndunar auðvitað.  Þar var um ansi auðugan garð að gresja, þ.e.a.s. úrvalið var mikið.  Ég er ekki endilega jafnviss um gæðin.  Þarna var m.a. að nokkur tímarit um veiði.  Eitt þeirra heitir Big Buck og eru efnistök afar einföld: Hjartardýraveiðar.  Nær allar myndirnar í blaðinu voru eins, þ.e. broshýr veiðimaður að lyfta dauðum hirti upp á hornunum.  Þegar heim kom fann ég vefsíðu blaðsins, því ég bara varð að sýna ykkur þetta.
• Við hliðina á tímaritarekkanum rak ég augun í stórfurðulegt fyrirbæri: Divorce Kit.  Já, tilbúinn pakki með eyðublöðum og leiðbeiningum fyrir þá sem eru í skilnaðarhugleiðingum.  Af þessu voru tvær útgáfur, önnur fyrir sameiginlega skilnaðarbeiðni og hin fyrir einstaklinga sem vilja losna frá maka sínum.  Og svo það sé á hreinu, þá hef ég ekki í hyggju að skoða þetta nánar.
• Hluti af náminu mínu er að halda sjónræna dagbók.  Það þýðir m.a. það að ég eyði dágóðum tíma í að finna myndir sem veita mér innblástur, ríf þær úr tímaritum, prenta þær út af netinu, eða eitthvað í þá áttina, og lími þær inn í bókina – ásamt því að skrifa eitthvað smávegis um af hverju þær veita mér innblástur.  Ég er s.s. að föndra með skæri og límband.  Og hananú.
• Márus er byrjaður að æfa körfubolta hér úti og var í skýjunum eftir fyrstu æfinguna.  Hópurinn er lítill, ekki nema 6-8 strákar, enda kerfið allt annað hér en heima.  Hér er ekkert félag sem heldur úti mörgum aldursflokkum, heldur eru bara sett saman nokkur lið út um allan bæ.  Okkur líst öllum vel á þjálfarann, hann virðist vita sínu viti og vera góður kennari fyrir þennan aldurshóp.  Ég er búinn að setja tvær myndir af fyrstu æfingunni inn á Facebook.
• Um síðustu helgi kíktum við á opið hús hjá slökkviliði View Royal.  Myndir frá þeirri heimsókn eru líka inni á Facebook.

Punktablogg hið tuttugasta

• Tuttugu stykki, takk fyrir.  Nokkuð ljóst að ég þarf að íhuga að breyta fyrirsögnunum. “Punktablogg hið tuttugastaogsjöunda” er kannski ekki alveg að gera sig, eða hvað?
• Skólinn minn hefur engin bílastæði fyrir nemendur á sínum snærum.  Til að gæta sanngirni, þá er hægt að leggja frítt í næstu götum við skólann.  Á móti kemur að við, sem komum akandi í skólann, þurfum að færa bílana á tveggja tíma fresti.  Kennarnir miða frímínútur við það þegar einhver nemandinn fer að láta hringla í lyklakippunni sinni og þá fara nemendur út í leikinn Musical Cars.  Þegar bíll er færður, verður að fara með hann í þarnæstu götu, því hann má ekki standa við sömu húsaþyrpingu (eða “block”) sem afmarkast af fjórum götum.
• Það er ágætt að fara út og færa bílinn, fínt að komast út í ferskt loft.  Og öðru hverju sér maður eitthvað skemmtilegt eða áhugavert.  Eitt af því sem hefur vakið athygli mína eru hundaviðrararnir.  Yfirleitt er um að ræða ungar konur sem eru með 4-5 hunda í göngutúr.  Alveg satt.  Fólk vinnur í alvöru við að hópviðra hunda þeirra sem ekki hafa tíma til þess sjálfir.  Ég get ekki annað en velt því fyrir mér af hverju í ósköpunum það fólk er að rembast við að eiga hund!
• Grasið er farið grænka hér í borg.  Það gerist á sama tíma og trén roðna og gulna.  Já, þetta er undarleg borg.  Og til að bæta í undarlegheitin, þá má ég til að segja frá því að hingað til hefur sú rigning sem á okkur hefur dunið (ef hægt er að orða það þannig) verið nánast lóðrétt.
• Ég er búinn að fá einkunn númer tvö fyrir verkefni.  Það verkefni var í Fundamentals, þar sem við áttum að skila inn tveimur myndapörum; annars vegar pari sem sýndi hreyfingu og enga hreyfingu (ég skilaði inn mynd af Márusi að róla sér) og hins vegar pari sem sýndi mikla og litla fókusdýpt (ég tók mynd af lestarteinunum sem liggja hér um hverfið).  Ég fékk 9 af 10 fyrir þetta verkefni.
• Núna er ég hálfnaður með næsta verkefni í Composition and Design.  Við áttum að taka 24-36 myndir á einnota myndavél – með límt fyrir viewfinderinn (litla gatið sem maður horfir í gegnum til að átta sig á því af hverju maður er að taka mynd).
• Í morgun hljóp ég hársbreidd meira en 5 km á akkúrat 30 mínútum.  Þetta átti ég í raun ekki að ná að gera fyrr en þarnæsta föstudag samkvæmt hlaupaprógramminu, en ég tók þann pólinn í hæðina að gera þetta núna þar sem svo stutt er í 8 km hlaupið.  Á þriðjudaginn ætla ég svo að hlaupa enn lengra, helst sex kílómetra, en það ætti að taka mig u.þ.b. 36 mínútur.  Ef ég held það út ætti ég að vera sæmilega í stakk búinn til að takast á við 8 km hlaup.
• Ég tók stóran bunka af ljósmyndabókum á bókasafninu um daginn, m.a. tvær bækur með myndum úr tímaritinu LIFE.  Og maður lifandi hvað þetta eru oft flottar myndir!  Það er bara rugl!

Punktablogg hið nítjánda

• Þegar ég keyrði heim úr skólanum á mánudaginn, silaðist löturhægt áfram, fann ég allt í einu hvað ég sakna þess að geta hringt í vini og fjölskyldu á leiðinni heim – nokkuð sem ég gerði iðulega hér áður.  Já, ég sakna ykkar.  Þakka bara fyrir að geta notað Skype.
• Ég er búinn að skrá Márus í körfuboltalið sem hann spilar með í vetur.  Hér eru ekki íþróttafélög eins og við þekkjum þau heima, heldur er skrapað saman í lið, a.m.k. fyrir yngstu krakkana.  Það vill svo skemmtilega til að þjálfarinn hans er að hluta íslenskur, þ.e. móðurafi hans var sonur íslenskra hjóna sem fluttu vestur um haf.  Skemmtileg tilviljun.
• Fyrstu tilraun minni til að finna mér nýjan Rögga (þ.e. hárskera) er lokið, og það er skemmst frá því að segja að hún mistókst.  Ég fann stað, fór inn, settist í stól (byrjar vel), og bjóst auðvitað við því að stólnum væri snúið við svo ég gæti nú horft í spegilinn og fylgst með aðför hárskerans að lubbanum á mér.  En nei, stólnum var ekki snúið, svo ég horfði í spegil á hinum veggnum sem var á að giska 3 metra frá andlitinu á mér.  Sem aftur þýddi að ég horfði á sjálfan mig úr sex metra fjarlægð.  Þó ég sé með góða sjón, þá fannst mér ég vera fulllangt frá sjálfum mér og lokaútkoman var eftir því.  Það eru komnar þrjár vikur síðan ég fór þangað, en ég er nú þegar með augastað á nokkrum öðrum stöðum sem til greina koma.
• Við Hófí þykjumst sjá þess merki að Márusi líði vel í nýju landi.  Hann segir okkur oft á dag að hann elski okkur og oft fylgir knús með.  Ég get engan veginn lýst því með orðum hvað það er góð tilfinning.  Honum líður altént ekki illa, það er á hreinu.
• Ég mætti á minn fyrsta dómarafund hér í Victoria síðasta sunnudagskvöld.  Ég gekk inn í salinn og þar voru a.m.k. 60 manns – allt körfuboltadómarar.  Ég var klárlega með þeim allra yngstu.  Röggi, Kiddi og Simmi hefðu verið undir meðalaldri.  Sá elsti hefði hæglega getað verið pabbi Jotta.  Grínlaust.  Mjög sérstakt.  En þetta var áhugavert og ég vona að ég geti tengt mig inn í þennan hóp á einn eða annan hátt.
• Á leiðinni í skólann keyri ég alltaf framhjá líkamsræktarstöð sem heitir Fitness World.  Ég uppgötvaði loks hvað það var sem mér fannst ekki passa við þetta hús.  Það minnir mig of mikið á Borgarleikhúsið.  World Class í Borgarleikhúsinu?  Varla.  Nema til stæði að skipta út flatskjáunum fyrir lifandi leikhús.
• Ég fór með Hófí að kaupa föt í dag.  Ekki á mig, heldur Hófí.  Fórum bara í tvær búðir, stöldruðum tiltölulega stutt í þeirri fyrri, en í rúman klukkutíma í þeirri seinni.  Þar kom ég mér vel fyrir í leðurklæddum hægindastól og fór í gegnum SMS listann á símanum mínum og fækkaði geymdum skilaboðum úr 258 í 33 á milli þess sem ég kinkaði kolli og hristi höfuðið á réttum stöðum.  Hófí fór ánægð út úr búðinni með fullan poka af fötum og 25 dollara gjafakort að auki (sem hún fékk fyrir að eyða ákveðinni upphæð), ég fór ánægður út með léttari GSM síma (SMS skilaboð geta sum hver verið ansi þung, sérstaklega þessi með myndum í viðhengi), og saman fórum við og glöddum sjálf okkur enn frekar með því að fá okkur pappamál fullt af dýrindis kaffi á næsta Starbucks kaffihúsi.

Punktablogg hið átjánda

• Kannski var ég ekki búinn að nefna þann mun á kanadísku og bandarísku sem er hvað þekktastur utan Kanada, þ.e. þegar þeir segja “about” eða “out”, þá hljómar það eins og “abót” eða “ót” (jafnvel “abút” og “út”) í stað “abát” eða “át”.  Þá er því komið til skila.

• 

  Smellið til að stækka.

  Ég er búinn að fá fyrstu verkefniseinkunnina mína.  Verkefnið var að leggja frá sér myndavélina og skunda í ljósmyndaklefa í næstu verslanamiðstöð.  Ég tók Márus með mér og tók myndir af honum í körfuboltabúningi (sjá meðfylgjandi mynd).  Það var 5-6 mínútna umfjöllun um myndaröð hvers og eins í kennslustund, og svo fór ég til Andreu og fékk einkunn og hennar umsögn.  Einkunnin er tvískipt, gefið er frá einum upp í fimm fyrir visual communication (líklega sjónræn samskipti, hljómar það sennilega?) og eins fyrir tæknileg atriði og undirbúning, niðurstaðan varð sú að ég fékk fjóra fyrir hvorn lið, þ.e. 8 í einkunn.  Ég er þokkalega sáttur við það.

• Var í útikennslustund á föstudaginn, fórum eftir hádegi í Beacon Hill almenningsgarðinn til að æfa okkur fyrir skil á fyrsta verkefninu í Fundamentals áfanganum.  Þetta er allt saman létt og löðurmannlegt ennþá (segi ég án þess að vilja hljóma eins og versti hrokagikkur) en það á eftir að breytast fljótt býst ég við.
• Enn einn munurinn á bandarískum og kanadískum hreim: Þeir sem í kringum mig eru alla daga tala mikið um myndir – eðlilega – og segja “pitsjer” í stað “piktjör”. Þeir stafa það samt “picture”, það er ekki vandamálið.
• Ég er aðeins farinn að kynnast fólkinu sem er með mér í skólanum, sem er gott.  Það væri verra að fara í gegnum skólann án þess að kynnast samnemendum sínum.  Fólkið kemur úr ýmsum áttum (beint úr menntaskóla, með 30 starfsreynslu á öðrum vettvangi o.s.frv.), er á ýmsum aldri (frá 18 til rúmlega fimmtugs) og hver með sínar áherslur og ástæður fyrir því að fara í þetta nám.
• Og í restina: Hnén á mér eru farin að kvarta yfir hlaupunum.  Ég hljóp í 20 mínútur samfleytt síðasta þriðjudag (11,3 km/klst og 5:18 mín/km) og síðan þá hefur verið svolítill vökvi í hnjánum, sérstaklega því vinstra.  Ég fékk líka alveg svakalegan sting í bæði hnén daginn eftir “langhlaupið”, en það dró tiltölulega fljótt úr þeim verkjum.  Ég fór a.m.k. að hlaupa í gær og ætla að þrjóskast áfram þangað til ég get ekki meira.