P31: Klettafjöll, Elvishátíð og kláfferð

• Pabbi og mamma voru, ásamt Margréti og Björgvini (bróður pabba) í heimsókn hjá okkur í rúmar tvær vikur, komu daginn fyrir útskriftina mína og fóru aftur að kvöldi 3. júlí.  Sunna, bróðurdóttir Hófíar, var hjá okkur í tvær vikur á undan þeim, fór frá okkur daginn eftir útskriftina.  Það hefur s.s. verið nóg af fólki hjá okkur síðastliðinn mánuð og nú er íbúðin hálftómleg.
• Við fórum á flakk upp í Klettafjöllin með fjórmenningunum – vorum á bílnum okkar sem þurfti reyndar að fara í smá yfirhalningu fyrst (bremsuklossar að framan, skipt um fjaðrir og þær styrktar, og ný dekk).  Og já, ótrúlegt en satt, við vorum öll sjö í bílnum án þess að ergelsi gerði vart við sig.
• Þetta var langt ferðalag og þýddi gistingu á miðri leið, fyrst í Kelowna.  Við keyrðum í gegnum West Kelowna, yfir brú sem liggur yfir Okanagan vatnið og gistum í móteli í Kelowna.  Mér fannst þessi nafngift á bæjunum allrar athygli verð og geri það að tillögu minni að hér eftir verði Sauðárkrókur nefndur Vestur-Hofsós.
• Á leiðinni í Klettafjöllin fórum við að því er virtist endalaust upp brekkur.  Mest fórum við í u.þ.b. 1.700 metra hæð, sem er svipað hátt og Herðubreið.  Við gistum svo þrjár nætur í Canmore, sem er rétt austan við Banff, en Canmore liggur í u.þ.b. 1.300 metra hæð.  Hæsti tindur Esjunnar er 914 metra yfir sjávarmáli.
• Á þjóðvegi 1 eru árekstrar við alls konar dýr tiltölulega algengir.  Í Banff þjóðgarðinum (og eflaust víðar) eru eiginlega útbúin göng yfir veginn (já, það hljómar kjánalega en er samt þannig – þetta er ekki hefðbundin brú), til að sporna við þessu, og þau eru síðan hulin mold og grjóti og grasi og trjám.  Já, og girðing á báðum hliðum.  Af þeim sökum keyrðum við ekki á nein dýr.
• Í Canmore, litla bænum sem við gistum í, búa rúmlega tólfþúsund manns.  Það er mitt á milli Reykjanesbæjar og Garðabæjar.
• Okanagan dalurinn eru þekktur fyrir ávaxtarækt.  Við stoppuðum því á markaði á leiðinni í fjöllin og Hófí keypti hvít kirsuber.  Það eru án efa bestu kirsuber sem ég hef smakkað.
• Þegar ég var ungur að árum (sem er stutt síðan) var gaman að stytta sér stundir á bílferðum með því að skoða bílnúmeraplötur þeirra bíla sem við mættum.  Þá “safnaði” maður ákveðnum bókstöfum og bjó jafnvel til orðaleiki í kringum þá.  Þið sem eruð á mínum aldri og eldri ættuð að vita hvað ég er að meina.  Hvað um það, við erum í svipuðum leik þessa dagana.  Við erum að safna kanadískum og bandarískum fylkjum.  Erum komin með góðan slatta – og á þremur dögum í Klettafjöllunum sáum við bíla frá ýmsum landshornum.
• Í Banff skoðuðum við helli með heitu vatni.  Í kringum hann hefur verið byggt safn, og raunar var þar starfandi sundlaug á árunum 1914 til 1992.
• Við heimsóttum líka safn um safn í Banff.  Þar er fjöldinn allur af uppstoppuðum dýrum, flest ef ekki öll frá 19. öld.  Það elsta held ég að sé frá 1862.
• Ég er lofthræddur.  Mamma er enn lofthræddari en ég.  Og ég held að Magga sé álíka lofthrædd og hún.  Þess vegna ákváðum við að skella okkur í kláfi upp á Sulphur fjall.  Þegar við vorum nýkomin upp spurði ég mömmu, sem var ekki í sama kláfi og ég, hvort henni þætti ekki ferðin upp hafa verið þess virði, útsýnið væri jú stórkostlegt.  Hún starði mig næstum til bana.
• Uppi á Sulphur fjalli var hægt að fara upp á enn hærri útsýnispall.  Til þess þurfti að fara upp tvær hæðir eða svo (þarna er m.a. veitingastaður og minjagripasala svo þetta ætti ekki að hljóma neitt of kjánalega).  Ég þykist nú vera þokkalega vanur því hlaupa upp tröppur, sérstaklega stuttar vegalengdir, en ég var fáránlega andstuttur þegar ég kom upp.  Ég skrifa það á þynnra loft þarna uppi (í u.þ.b. 2.500 metra hæð yfir sjávarmáli), nokkuð sem mér fannst staðfest stuttu eftir að ég kom niður aftur.  Tilfinningin var mögnuð – ég hélt fyrst að ég væri í enn verra formi en ég í raun er.
• Í bænum Banff búa u.þ.b.  6.700 manns.  Honum er haldið í mjög fjallaþorpslegum stíl (ef það hugtak skilst), jafnvel bensínstöðvarnar og slökkvistöðin eru með V-þaki (þó V á hvolfi… kannski frekar A án þverstriksins).
• Síðasta stopp fyrir Kelowna var í Penticton.  Þar var að hefjast hin árlega þriggja daga Elvis hátíð, og þar fengum við líka tækifæri til að fylgjast með 800 bílum (aðallega fornbílum) í skrúðakstri í gegnum bæinn.
• Okanagan dalurinn er virkilega fallegur og minnti okkur Hófí strax á Ítalíu, þ.e. þann hluta Ítalíu sem við heimsóttum fyrir þremur árum, sem er rétt norðan við Róm í grennd við Bracciano vatnið.
• Á einum fjallveginum sáum við hinar skemmtilega klunnalegu fjallageitur.  Þær eru fyndnar að sjá svo ekki sé meira sagt.
• Við ókum að Cascade vatninu rétt utan við Banff og fengum okkur nesti.  Heyrðum þetta tíst af og til og alltaf reyndi ég að koma auga á fuglinn sem hlaut að hafa gefið hljóðið frá sér.  Á endanum komumst við að því að hljóðið kom frá jarðíkornum en ekki fuglum.  Þeir voru varir um sig, en þó ekki hræddari við okkur en svo að þeir sóttu sér brauðbita úr hendi okkar ef varlega var farið að þeim.
• Á bakaleiðinni fórum við aðra leið en áður og keyrðum m.a. í gegnum bæinn Salmon Arm.  Einhverju okkar varð litið til hliðar og niður í almenningsgarð og sýndist þar vera brúðkaupsveisla í gangi.  Við tókum á okkur krók og keyrðum nær fólkinu, og sáum þá að um var að ræða útskrift high school nema.  Það var ansi gaman að sjá marengstertukjólana sem stelpurnar klæddust.  Þær voru öllu skrautlegri en strákarnir sem voru í besta falli í smóking.  Allir eins.
• Við gistum svo í Kamloops á bakaleiðinni, öll í sama herberginu.  Eða svona næstum því, þetta var n.k. stúdíóíbúð með stofu sem í voru tvö queen size rúm og svo herbergi með queen size rúmi og bedda (sem Márus svaf í).
• Hinum megin við götuna frá gistiheimilinu í Kamloops var stór leikvöllur fyrir krakka.  Það sem okkur fannst merkilegast við hann var stór vaðlaug fyrir krakka.  Ekkert þrifnaðaræði (einhver smákrakkinn var að moka sandi þangað út í), bara leikur og gaman fyrir gesti leikvallarins.
• Við gerðum tilraun til að heimsækja bróðurson eiginkonu elsta bróður pabba, en sá býr í Merritt.  Við vorum þarna um hádegisbil á virkum degi og að sjálfsögðu var enginn heima.  Við skildum eftir smá skilaboð, hálffalin undir útidyramottunni.  Vonum bara að þau hafi fundist.
• Á leiðinni austur gerðum við þau mistök seinni daginn að stoppa of sjaldan.  Systkinin Þreyta og Pirringur voru því aðeins farin að láta á sér kræla.  Við pössuðum okkur betur á bakaleiðinni, stoppuðum m.a. í lítilli búð sem seldi ferska ávexti og grænmeti, hunang (m.a. bláberjahunang) og nýbakað brauð og kökur.  Lyktin af rabarbarabökunni sem var þarna í borðinu var aðeins of góð, og því var ein slík keypt, mjólkin tekin úr kæliboxinu og lítil kökuveisla haldin við borð fyrir utan búðina.
• Á leiðinni frá Kelowna stoppuðum við í smábænum Armstrong til að fá okkur hádegismat.  Fyrir valinu varð Anchor Inn and Pub.  Þar kom í ljós að við hefðum ekki mátt snæða innandyra, þó við hefðum haft áhuga fyrir því, þar sem Márus er undir lögaldri.  Hann horfði því á Ghana – Bandaríkin á HM inn um gluggann og fannst þetta verulega ósanngjarnt.
• Á heimleiðinni stoppuðum við í draugabæ.  Því miður fór rafmagnið af bænum þegar við vorum að skoða hann og því gátum við ekki skoðað lestarvagnana sem eru þar.  En við erum þó altént komin með ástæðu til að kíkja þangað aftur.
• Síðasti eiginlegi viðkomustaðurinn á leiðinni var Vancouver.  Við keyrðum í gegnum miðbæinn og stoppuðum á Granville Island.  Fórum þar á markaðinn, skoðuðum okkur um og fengum okkur svo að borða.  Við Hófí söknum þess verulega að hafa svona markað í Victoria.
• Komumst loksins heim eftir að hafa ekið u.þ.b. 2.200 kílómetra og farið tvær ferjuferðir að auki.  Við vorum þreytt en hæstánægð þegar við loksins komum heim.  Hér fyrir neðan er svo kort sem sýnir hvaða leið við fórum, og svo eru útlínur Íslands þarna líka til samanburðar:

Victoria er þar sem "C" er, Canmore er hjá "B" merkinu. Við fórum syðri leiðina austur, nyrðri leiðina vestur.