GUNNAR FREYR

Jólakortaheimilisfang 2010

Gunnar Freyr — Fri, 26 Nov 2010 02:16:24 +0000

Eitt örstutt: Við verðum á Íslandi um jólin, þannig að ef einhverjum skyldi nú detta í hug að senda okkur jólakort, þá verðum við tímabundið til heimilis að Þórsgötu 26, 101 Reykjavík.

P31: Klettafjöll, Elvishátíð og kláfferð

Gunnar Freyr — Mon, 05 Jul 2010 07:33:35 +0000

Pabbi og mamma voru, ásamt Margréti og Björgvini (bróður pabba) í heimsókn hjá okkur í rúmar tvær vikur, komu daginn fyrir útskriftina mína og fóru aftur að kvöldi 3. júlí. Sunna, bróðurdóttir Hófíar, var hjá okkur í tvær vikur á undan þeim, fór frá okkur daginn eftir útskriftina. Það hefur s.s. verið nóg af fólki hjá okkur síðastliðinn mánuð og nú er íbúðin hálftómleg.
Við fórum á flakk upp í Klettafjöllin með fjórmenningunum – vorum á bílnum okkar sem þurfti reyndar að fara í smá yfirhalningu fyrst (bremsuklossar að framan, skipt um fjaðrir og þær styrktar, og ný dekk). Og já, ótrúlegt en satt, við vorum öll sjö í bílnum án þess að ergelsi gerði vart við sig.
Þetta var langt ferðalag og þýddi gistingu á miðri leið, fyrst í Kelowna. Við keyrðum í gegnum West Kelowna, yfir brú sem liggur yfir Okanagan vatnið og gistum í móteli í Kelowna. Mér fannst þessi nafngift á bæjunum allrar athygli verð og geri það að tillögu minni að hér eftir verði Sauðárkrókur nefndur Vestur-Hofsós.
Á leiðinni í Klettafjöllin fórum við að því er virtist endalaust upp brekkur. Mest fórum við í u.þ.b. 1.700 metra hæð, sem er svipað hátt og Herðubreið. Við gistum svo þrjár nætur í Canmore, sem er rétt austan við Banff, en Canmore liggur í u.þ.b. 1.300 metra hæð. Hæsti tindur Esjunnar er 914 metra yfir sjávarmáli.
Á þjóðvegi 1 eru árekstrar við alls konar dýr tiltölulega algengir. Í Banff þjóðgarðinum (og eflaust víðar) eru eiginlega útbúin göng yfir veginn (já, það hljómar kjánalega en er samt þannig – þetta er ekki hefðbundin brú), til að sporna við þessu, og þau eru síðan hulin mold og grjóti og grasi og trjám. Já, og girðing á báðum hliðum. Af þeim sökum keyrðum við ekki á nein dýr.
Í Canmore, litla bænum sem við gistum í, búa rúmlega tólfþúsund manns. Það er mitt á milli Reykjanesbæjar og Garðabæjar.
Okanagan dalurinn eru þekktur fyrir ávaxtarækt. Við stoppuðum því á markaði á leiðinni í fjöllin og Hófí keypti hvít kirsuber. Það eru án efa bestu kirsuber sem ég hef smakkað.
Þegar ég var ungur að árum (sem er stutt síðan) var gaman að stytta sér stundir á bílferðum með því að skoða bílnúmeraplötur þeirra bíla sem við mættum. Þá “safnaði” maður ákveðnum bókstöfum og bjó jafnvel til orðaleiki í kringum þá. Þið sem eruð á mínum aldri og eldri ættuð að vita hvað ég er að meina. Hvað um það, við erum í svipuðum leik þessa dagana. Við erum að safna kanadískum og bandarískum fylkjum. Erum komin með góðan slatta – og á þremur dögum í Klettafjöllunum sáum við bíla frá ýmsum landshornum.
Í Banff skoðuðum við helli með heitu vatni. Í kringum hann hefur verið byggt safn, og raunar var þar starfandi sundlaug á árunum 1914 til 1992.
Við heimsóttum líka safn um safn í Banff. Þar er fjöldinn allur af uppstoppuðum dýrum, flest ef ekki öll frá 19. öld. Það elsta held ég að sé frá 1862.
Ég er lofthræddur. Mamma er enn lofthræddari en ég. Og ég held að Magga sé álíka lofthrædd og hún. Þess vegna ákváðum við að skella okkur í kláfi upp á Sulphur fjall. Þegar við vorum nýkomin upp spurði ég mömmu, sem var ekki í sama kláfi og ég, hvort henni þætti ekki ferðin upp hafa verið þess virði, útsýnið væri jú stórkostlegt. Hún starði mig næstum til bana.
Uppi á Sulphur fjalli var hægt að fara upp á enn hærri útsýnispall. Til þess þurfti að fara upp tvær hæðir eða svo (þarna er m.a. veitingastaður og minjagripasala svo þetta ætti ekki að hljóma neitt of kjánalega). Ég þykist nú vera þokkalega vanur því hlaupa upp tröppur, sérstaklega stuttar vegalengdir, en ég var fáránlega andstuttur þegar ég kom upp. Ég skrifa það á þynnra loft þarna uppi (í u.þ.b. 2.500 metra hæð yfir sjávarmáli), nokkuð sem mér fannst staðfest stuttu eftir að ég kom niður aftur. Tilfinningin var mögnuð – ég hélt fyrst að ég væri í enn verra formi en ég í raun er.
Í bænum Banff búa u.þ.b. 6.700 manns. Honum er haldið í mjög fjallaþorpslegum stíl (ef það hugtak skilst), jafnvel bensínstöðvarnar og slökkvistöðin eru með V-þaki (þó V á hvolfi… kannski frekar A án þverstriksins).
Síðasta stopp fyrir Kelowna var í Penticton. Þar var að hefjast hin árlega þriggja daga Elvis hátíð, og þar fengum við líka tækifæri til að fylgjast með 800 bílum (aðallega fornbílum) í skrúðakstri í gegnum bæinn.
Okanagan dalurinn er virkilega fallegur og minnti okkur Hófí strax á Ítalíu, þ.e. þann hluta Ítalíu sem við heimsóttum fyrir þremur árum, sem er rétt norðan við Róm í grennd við Bracciano vatnið.
Á einum fjallveginum sáum við hinar skemmtilega klunnalegu fjallageitur. Þær eru fyndnar að sjá svo ekki sé meira sagt.
Við ókum að Cascade vatninu rétt utan við Banff og fengum okkur nesti. Heyrðum þetta tíst af og til og alltaf reyndi ég að koma auga á fuglinn sem hlaut að hafa gefið hljóðið frá sér. Á endanum komumst við að því að hljóðið kom frá jarðíkornum en ekki fuglum. Þeir voru varir um sig, en þó ekki hræddari við okkur en svo að þeir sóttu sér brauðbita úr hendi okkar ef varlega var farið að þeim.
Á bakaleiðinni fórum við aðra leið en áður og keyrðum m.a. í gegnum bæinn Salmon Arm. Einhverju okkar varð litið til hliðar og niður í almenningsgarð og sýndist þar vera brúðkaupsveisla í gangi. Við tókum á okkur krók og keyrðum nær fólkinu, og sáum þá að um var að ræða útskrift high school nema. Það var ansi gaman að sjá marengstertukjólana sem stelpurnar klæddust. Þær voru öllu skrautlegri en strákarnir sem voru í besta falli í smóking. Allir eins.
Við gistum svo í Kamloops á bakaleiðinni, öll í sama herberginu. Eða svona næstum því, þetta var n.k. stúdíóíbúð með stofu sem í voru tvö queen size rúm og svo herbergi með queen size rúmi og bedda (sem Márus svaf í).
Hinum megin við götuna frá gistiheimilinu í Kamloops var stór leikvöllur fyrir krakka. Það sem okkur fannst merkilegast við hann var stór vaðlaug fyrir krakka. Ekkert þrifnaðaræði (einhver smákrakkinn var að moka sandi þangað út í), bara leikur og gaman fyrir gesti leikvallarins.
Við gerðum tilraun til að heimsækja bróðurson eiginkonu elsta bróður pabba, en sá býr í Merritt. Við vorum þarna um hádegisbil á virkum degi og að sjálfsögðu var enginn heima. Við skildum eftir smá skilaboð, hálffalin undir útidyramottunni. Vonum bara að þau hafi fundist.
Á leiðinni austur gerðum við þau mistök seinni daginn að stoppa of sjaldan. Systkinin Þreyta og Pirringur voru því aðeins farin að láta á sér kræla. Við pössuðum okkur betur á bakaleiðinni, stoppuðum m.a. í lítilli búð sem seldi ferska ávexti og grænmeti, hunang (m.a. bláberjahunang) og nýbakað brauð og kökur. Lyktin af rabarbarabökunni sem var þarna í borðinu var aðeins of góð, og því var ein slík keypt, mjólkin tekin úr kæliboxinu og lítil kökuveisla haldin við borð fyrir utan búðina.
Á leiðinni frá Kelowna stoppuðum við í smábænum Armstrong til að fá okkur hádegismat. Fyrir valinu varð Anchor Inn and Pub. Þar kom í ljós að við hefðum ekki mátt snæða innandyra, þó við hefðum haft áhuga fyrir því, þar sem Márus er undir lögaldri. Hann horfði því á Ghana – Bandaríkin á HM inn um gluggann og fannst þetta verulega ósanngjarnt.
Á heimleiðinni stoppuðum við í draugabæ. Því miður fór rafmagnið af bænum þegar við vorum að skoða hann og því gátum við ekki skoðað lestarvagnana sem eru þar. En við erum þó altént komin með ástæðu til að kíkja þangað aftur.
Síðasti eiginlegi viðkomustaðurinn á leiðinni var Vancouver. Við keyrðum í gegnum miðbæinn og stoppuðum á Granville Island. Fórum þar á markaðinn, skoðuðum okkur um og fengum okkur svo að borða. Við Hófí söknum þess verulega að hafa svona markað í Victoria.
Komumst loksins heim eftir að hafa ekið u.þ.b. 2.200 kílómetra og farið tvær ferjuferðir að auki. Við vorum þreytt en hæstánægð þegar við loksins komum heim. Hér fyrir neðan er svo kort sem sýnir hvaða leið við fórum, og svo eru útlínur Íslands þarna líka til samanburðar:

Victoria er þar sem "C" er, Canmore er hjá "B" merkinu. Við fórum syðri leiðina austur, nyrðri leiðina vestur.

P30: Útskrift, útilega og portfolio

Gunnar Freyr — Tue, 22 Jun 2010 02:07:47 +0000

Við fórum í okkar fyrstu útilegu fyrir rúmri viku síðan, ásamt Sif og Sigurjóni og krökkunum þeirra. Við tjölduðum í Gordon Bay við Cowichan vatn. Okkur tókst að draga Sunnu með okkur, en þegar hún vaknaði fyrri morguninn var hún nær dauða en lífi af kulda (að hennar mati) og ákvað að sofa aldrei aftur í tjaldi. Okkur tókst nú að telja hana á að gista með okkur eina nótt í viðbótar, og það gekk betur í það skiptið.
Ég hlustaði ekki á elskulega eiginkonu mína á laugardeginum við vatnið, bar s.s. ekki á mig sólarvörn. Það liðu fjórir dagar þar til ég gat farið í lokaða skó sársaukalaust.
Nú er ég útskrifaður ljósmyndari. Útskriftin var ansi frjálsleg og skemmtileg, og þó einkunnir skipti kannski ekki öllu máli, þá get ég ekki annað en verið stoltur af því að ég var með rétt rúmlega 90% í lokaeinkunn.
Miðað við höfðatölu áttu Íslendingar langflesta fulltrúa við athöfnina, enda vorum við átta talsins.
Ekki vann ég til neinna verðlauna, en ég held að ég geti þó sagt að ég hafi verið með bestu ræðuna ;-)
Útskriftarverkefnið mitt var 13 síðna portfolio með matarmyndum. Þið getið sótt pdf skjal með myndunum, nú eða skoðað þær hér aftast í færslunni.
Hjá okkur eru góðir gestir, og á næstu dögum ætlum við að skoða okkur um í Klettafjöllunum. Af þeirri ferð segi ég betur seinna. Við höfum aðeins sýnt þeim það helsta hér í nágrenninu, en eigum heilmargt eftir.
Hér eru annars myndirnar:

Mojito.

Olía, pestó, sólþurrkaðir tómatar, ólífur...

Svínakjöt og baunir.

Íslenskar pönnukökur - sem nokkrir hafa þegar pantað að smakka.

Kaffilist.

Handgerðar súkkulaðitrufflur.

Svartbaunasúpa, rauðrófusúpa og beygla með reyktum laxi.

Bláber og ávaxtasmúðí.

Sushi.

Steik og humar.

Kókoskaka og ostakaka.

Brúðkaupsmatur.

Creme brulee.

P29: Portfolio, atvinnuleyfisumsókn og yfirvofandi útskrift

Gunnar Freyr — Thu, 10 Jun 2010 05:10:10 +0000

Já, ég veit að það er kominn júní, en mér finnst ég bara verði að minnast á að við kíktum á Ólympíuleikana í Vancouver í febrúar síðastliðnum. Skelltum okkur í einn dag til að draga að okkur Ólympíuandann, og vorum stálheppin að komast heim með síðustu ferjunni. Af rælni keyptum við miða til baka um borð í ferjunni, til að vera nú örugg að komast með rútunni. Það sem ég áttaði mig ekki á var að ég var að kaupa ferjumiða í leiðinni. Fannst verðið reyndar grunsamlega hátt, en pældi ekkert of mikið í því.
Við eigum til að hraðkæla kókdósir í frystinum. Mér tókst svo að gleyma þremur slíkum þar inni of lengi. Þær sprungu allar. Sú sjón var ekki fögur. Lítið á þetta sem forvarnarhluta þessarar bloggfærslu.
Hófí kláraði seinni önnina þann 12. apríl og verður í fríi þar til í september. Henni fannst tilhugsunin hræðileg til að byrja með, en er smátt og smátt að uppgötva að þetta er hið besta mál.
Hér er svo endurtekning frá síðustu færslu: Hófí var með A+ í öllum áföngum á önninni og er á forsetalistanum. Það eru þá tvær annir í röð sem hún hefur rúllað upp.
Nú er að koma að útskrift hjá mér. Ég útskrifast s.s. sem ljósmyndari þann 17. júní. Magnað alveg hreint, hvað tíminn hefur liðið hratt.
Ég var valinn af samnemendum mínum til að halda ræðu við útskriftina, fyrir hönd minnar deildar. Ég er upp með mér að hafa verið valinn, en mér finnst það samt ansi skondið að útlendingurinn ég hafi verið valinn til þess arna.
Lokaverkefnið okkar er 12-15 síðna portfolio með myndefni að eigin vali. Eða svona hérumbil. Einhverjir tóku fyrir tískumyndir, aðrir almennar portraitmyndir, enn aðrir arkitektúr, svo voru einhverjir með samtíning. Ég ákvað hins vegar að taka myndir af mat. Og já, ég þyngdist eitthvað þessar rúmu tvær vikur sem ég var að taka þær myndir. Samt minna en ég átti von á.
Eins stressaður og ég var fyrir portfolio vinnunni (við lærum í raun ekkert í matarljósmyndun), þá reyndist það stress óþarft. Mér gekk mjög vel að mynda, Hófí hjálpaði mér heilmikið, bæði með því að stílísera, halda reflectorum og baka pönnukökur, og svo fékk ég inni á nokkrum veitingastöðum.
Svo skemmtilega vill til að við fáum góða gesti á næstu dögum, og því verða alls átta Íslendingar viðstaddir útskriftina. Ég veit ekki hvort það er met, en það hlýtur að vera nálægt því.
Já, annars, ég set ekki portfolioið á netið fyrr en eftir útskrift. Ég fæ að vita einkunnina fyrir það daginn fyrir útskrift og veit þá hvort ég á að mæta brosandi eða með skeifu á útskriftina. Þangað til getið þið kíkt á enska bloggið, ég setti inn nokkrar matarmyndir þar.
Reyndar hef ég sáralitlar áhyggjur af því hvað framtíðin ber í skauti sér. Ég er nú þegar með eitt verkefni í höndunum, fyrir slökkviliðið hér í View Royal (á morgun, vel að merkja), og ef allt gengur vel mun ég taka að mér ansi stórt verkefni fyrir Vancouver City Dance Theatre, nýtt danskompaní í Vancouver. Ég var í Vancouver síðasta sunnudag að mynda rúmlega 30 manna dansprufu, sem nokkurs konar forsmekk að því sem (vonandi) koma skal. Ég segi betur frá því þegar eitthvað er fast í hendi.
Annars þarf ég að fara að koma mér í að útbúa samninga og fleira til að undirbúa það að reka fyrirtækið Gunnar Freyr Photography hér í Bresku Kólumbíu. Atvinnuleyfisumsókn hefur verið send inn og ég á von á að fá jákvætt svar eigi síðar en 4. júlí, jafnvel fyrr. Ég á s.s. ekki von á því að fá neikvætt svar. Og hana nú!
Við Márus höfum notið þess síðustu vikur að geta horft á úrslitakeppni NBA fyrir kvöldmat, þ.e. byrjað þá og hætt um níuleytið. Við kunnum báðir ansi vel við það.
Annars erum við öll bara hress :-)

P28: Tíska, stórir skór og plakat

Gunnar Freyr — Thu, 25 Mar 2010 19:35:33 +0000

Síðasta punktablogg birtist 10 janúar síðastliðinn, þegar u.þ.b. ein vika var liðin af skólanum. Það mætti halda að það hafi verið nóg að gera síðustu tvo og hálfan mánuð! Mér hefur a.m.k. ekki leiðst.
Ég hafði það af að panta mér nýjan skammt af nafnspjöldum (frá moo.com) og setja upp nýja vefsíðu (www.gunnarfreyr.com) – sem illu heilli virðist ekki koma upp hjá öllum heima á Íslandi. Þið megið gjarnan prófa og láta mig vita ef þetta virðist vera eins og leðja, og ef svo er megið þið gjarnan segja mér hjá hvaða netveitu þið eruð. Ég bara verð að komast að því hvar hnífurinn stendur í kúnni.
Í fyrsta tímanum í auglýsingaljósmyndun vorum við spurð hvaðan við værum og ég sagði auðvitað satt og rétt frá, ég væri frá Íslandi. Kennarinn, Gregg Eligh, spurði mig þá hvort ég þekkti Röggu, og jújú, ég gat ekki annað en viðurkennt það. Þá ljóstraði hann því upp að hún væri einn af hans uppáhaldsnemendum, og væri fantagóður ljósmyndari. Ekki nóg með það, heldu bætti hann því við, fyrir framan allan bekkinn, að þarna hefði ég ansi stóra skó til að fylla upp í (jájá, ég veit, þetta er ekki íslenskt orðatiltæki). Takk, Gregg. Það var ekki eins og ég vissi þetta ekki fyrir, en ég hafði fram að þessu haldið því fyrir sjálfan mig ;-)
Í blaðaljósmyndunaráfanganum var eitt verkefnið heimildaljósmyndun, eða documentary photography. Ég fékk leyfi til að fara á veitingastað eins fínasta golfvallar borgarinnar, Royal Colwood Golf Club. Þar var ég á föstudegi, frá hálftvö til rúmlega níu, og myndaði eldhússtörfin á Gourmet Dinner Night í gríð og erg. Ég fór heim með 918 teknar myndir og átti svo að skila inn fimm myndum, sem þurftu að sýna einhverja sögu. Það var ansi erfitt að fækka myndunum, sérstaklega þegar ég var kominn niður fyrir 30 stykki.
Hófí er ekki beinlínis búin að vera að slugsa í skólanum. Hún var með A+ í öllu á síðustu önn, sem leiddi til þess að hún er á forsetalista skólans á þessari önn. Ekki amalegt það. Á listanum eru þeir sem voru með 8.0 eða hærra í meðaleinkunn, en það vill svo til að Hófí var með 9.0, svo mér þætti fróðlegt að sjá hvernig listinn liti út ef mörkin væri hækkuð.
Það kom enginn vetur í Victoria í þetta skiptið. Hjá okkur var snjóföl í einn heilan dag og tvo morgna. Það var allt og sumt. Jú, það var stundum hrollkalt, en enginn vetur.
Næstu tvær vikur verð ég lærlingur hjá Black Press útgáfufyrirtækinu, sem gefur út fjöldann allan af smærri dagblöðum, m.a. á Vancouver Island. Það voru um 10 manns sem sóttust eftir að komast að sem lærlingar hingað og þangað, m.a. í Calgary og Whistler, og við vorum fimm sem vorum valin. Spenntur? Ekki laust við það.
Þeir sem þekkja mig vita að ég nánast fullkomlega tískuheftur. Því kveið ég aðeins fyrir tískuáfanganum ógurlega. Þetta var tveggja vikna boot camp, kennt af Brian Yungblut. Maðurinn sá lagði það á sig að læra nöfn allra nemendanna áður en hann hitti okkur, nokkuð sem veitti honum strax nokkur prik í kladdann. Tískuáfanginn kom og fór, ég skilaði inn mínum verkefnum, og svo þegar ég sá eiknunnalistann í gær brá mér heldur en ekki. Ég var með 9,32 út úr áfangum og var hæstur! Það hljóta að hafa verið gerð mistök.
Í vor verður haldin ljósmyndasýning nemenda. Sýningin heitir Light Sensitive, og eins og lög gera ráð fyrir verður sýningin auglýst út um alla borg. Nemendur voru beðnir um að senda inn mynd til að nota á auglýsingaplakötin, og svo fór að hátt í 40 myndir voru sendar inn. Mér þótti ekki leiðinlegt að frétta að mín mynd hlaut náð fyrir augum dómnefndar, og verður notuð á plakatið.
Meira seinna, og vonandi (mín vegna) ekki svona langt þangað til næst.
P.S. Hér er annars myndin sem verður á plakatinu:

P27: Kjötstuldur, vegstikur og epli

Gunnar Freyr — Sun, 10 Jan 2010 08:01:37 +0000

Pabbi og mamma sendu okkur kassa fullan af íslensku góðgæti í byrjun desember. Þegar hann fór úr landi var í honum að finna lambalæri, sláturkepp, pylsur, eitthvað annað kjötmeti, malt, appelsín, grænar baunir og rabarasultu. Við tókum við stórum – en grunsamlega léttum – kassa sem greinilega var búið að opna. Í honum var malt, appelsín, baunir og sulta. Öðru hafði verið fargað, skv kanadískri tollskýrslu. Ég vona að maturinn hafi staðið í tollaranum sem stal honum – og að hann hafi líka fengið í magann.
Það eru enn epli á trjánum. Það er komið fram í janúar.
Við tengdapabbi (það voru s.s. tengdó sem voru hjá okkur í heimsókn yfir jólin – og það var virkilega gott og gaman að hafa þau hjá okkur) vorum að keyra eftir sveitavegi í myrkrinu rétt fyrir áramót. Hér er götulýsing af afar skornum skammti, svo ekki sé fastar að orði kveðið. Ég hafði ekki keyrt akkúrat þarna áður, og því var þetta ekkert sérstaklega þægilegt. Mér fannst litlu skipta þó ég setti háu ljósin á, hafði raunar velt því fyrir mér áður hverju sætti. Þá rann það allt í einu upp fyrir mér. Heima munar miklu að setja háu ljósin á, enda eru vegstikur alls staðar þar sem ekki eru ljósastaurar. Hér eru engar vegstikur. Það tók mig ekki nema fimm mánuði að uppgötva þetta.
Þetta er í fyrsta sinn sem ég hef haldið jól í öðru landi. Ósköp indælt, þannig séð, en mér finnst vanta allan hátíðleika. Hér rembist fólk við að segja ekki “gleðileg jól”, heldur eitthvað fær maður einhverja almenna kveðju á borð við “happy holidays”. Í skólanum hjá Márusi voru ekki jólatónleikar, heldur vetrartónleikar. Þar var byrjað á að kynna ýmis trúarbrögð og hvað þau gera með þennan tíma ársins.
Þó maður hafi oft bölvað vitleysingunum sem byrja að sprengja strax á jóladag, þá saknaði ég þess mikið að heyra flugeldapuður á milli jóla og nýárs – að maður tali nú ekki um áramótaflugeldana sjálfa.
Á nýársmorgun héldum við öll í langferð. Tókum okkur fjóra daga og þrjár nætur í að koma tengdó á flugvöllinn. Ferðalagið til Seattle var ósköp þægilegt, og við vorum mjög heppin með veður dagana sem við vorum að þvælast um borgina, en ég verð að viðurkenna að ég er enn svolítið þreyttur eftir þetta ferðalag, enda var skóli strax daginn eftir að við komum heim og svo lítil afmælisveisla fyrir hinn tíu ára gamla Márus.
Skólinn er byrjaður aftur, og mér sýnist á öllu að það verði nóg að gera.
Snorri, Ísól, Óskar og Ísabella lögðu af stað heim í gær, eru s.s. flutt frá Victoria. Þar með missti ég af tækifærinu á að fara á endurmenntunarnámskeið í kajakróðri hjá Snorra næsta sumar.
Það var síðbúin þrettándaveisla hjá mömmu og pabba í dag. Við fengum að vera með í gegnum Skype. Ég hefði alveg viljað vera þarna í eigin persónu, en þetta var næstum jafn gott.

P26: Einkunnagrobb, brotið borð og gyðingaveisla

Gunnar Freyr — Mon, 21 Dec 2009 08:37:35 +0000

Nú erum við öll komin í jólafrí. Ótrúlegt hvað þetta hefur liðið hratt. Mér hefur gengið ansi vel á önninni, er með 9,3 í meðaleinkunn út úr fjórum af fimm áföngum, á eftir að fá út úr þeim fimmta, og var m.a.s. hæstur allra í Fundamentals áfanganum. Ekki ósáttur við það. Hófí er búin að fá lokaeinkunn út úr fjórum af fimm áföngum, er með A+ í þeim öllum. Ekkert til að kvarta yfir þar.
Ég sagði frá því í síðasta punktabloggi að framundan væri verkefni hjá mér þar sem ég ætti að apa eftir W. Eugene Smith. Með Country Doctor ljósmyndaritgerðina hans, frá 1948, í huga bað ég um að fá að mynda inni á bráðamóttöku Victoria General Hospital, aðalsjúkrahússins á eyjunni. Eftir tæpa viku fékk ég loks grænt ljós frá yfirmennum spítalans, og fékk að fylgja hjúkrunarkonu í klukkutíma. Ég er núna að leita eftir samþykki fyrir því að setja eitthvað af þeim myndum á netið, þannig að aðrir fái að sjá afraksturinn.
Gestirnir okkar eru komnir og það hefur verið kátt í höllinni síðan þá.
Márusi var boðið í Hanukkah partý að sið gyðinga fyrir nokkrum dögum síðan. Það var s.s. vinur hans úr körfuboltanum sem gerði það. Okkur var boðið að koma líka og staldra við í þessa tvo tíma sem partýið átti að standa. Við ætluðum rétt að reka inn nefið og drífa okkur svo aftur heim til að læra fyrir prófin, en það var einfaldlega of gaman að vera þarna, svo við enduðum á því að vera næstsíðust út! Það er mjög sérstakt að fá að fylgjast með þeirri athöfn sem kertakveikingin (er það orð?) er, allir karlmenn á staðnum (ég þar með talinn) settu upp kollhúfu og svo var sungið og saga Hanukkah sögð. Þetta var mjög gaman, og gestirnir okkar fengu að hvíla sig á meðan, enda var þetta kvöldið eftir að þeir komu.
Eitt af því sem fylgdi íbúðinni okkar var forláta eldhúsborð með lausri glerplötu. Mér hefur lengi verið illa við glerborð almennt, en þetta var nú til friðs að mestu leyti. Í gær var ég samt að röfla yfir glerborðum og að ég væri alveg til í að losna við þetta, því það þyrfti ekki mikið að gerast til að það brotnaði. Svo gerðist það í kvöld að einhver hallaði sér aðeins of mikið á borðið – og það lét undan. Við erum að leita að nýju eldhúsborði. Það var bara mjög gott að þetta gerðist núna en ekki t.d. á aðfangadagskvöld. Enginn meiddist, svo því sé nú haldið til haga.
Öllu verra er að vatnsdælan í bílnum virðist vera að gefa sig, það er a.m.k. farið að leka framhjá henni. Fór með bílinn á Canadian Tire í dag og var sagt að það þyrfti að skipta um dæluna og best væri að skipta um tímareimina líka. Það er reikningur upp á 800 dollara. Mér var ekki skemmt. En fátt er svo með öllu illt að ekki boði nokkuð gott… hvað það er verður tíminn að leiða í ljós.
Við munum senda nánast öll jólakort þessa árs í tölvupósti, en þó með persónulegri kveðju og þannig úr garði gerð að hægt sé að prenta þau í stærðinni 10x15cm. Ég vona bara að við náum að græja þetta fyrir jól!

P25: Lúgubankar, snarflensa og auglýsingaleysi

Gunnar Freyr — Sun, 29 Nov 2009 03:35:01 +0000

Mikið rosalega sem er búið að vera gaman hjá mér að undanförnu. Ég stórefast um að mér hafi nokkurn tímann þótt jafn gaman í nokkru námi áður. Það hefur verið rosalega mikið að gera, og það er ekki hægt að segja að mér hafi leiðst (nema kannski helst í fyrstu Photoshop tímunum, þar sem farið var löturhægt yfir hluti sem ég kunni fyrir). Ég hef reynt að láta námið ekki koma niður á fjölskyldunni, en bloggið hefur fengið að sitja á hakanum. En hverjum er ekki sama ;-)
Ég fattaði allt í einu um daginn af hverju mér líkar svona ofboðslega vel við CBC Radio 1 og 2. Þar eru aldrei auglýsingar fyrir utanaðkomandi aðila. Aldrei! Það eina sem hægt væri að flokka sem auglýsingar er þegar verið er að kynna aðra þætti sem eiga að vera seinna um daginn. Gott útvarp.
Á leið minni í skólann nú í vikunni varð mér litið á strætóstoppistöð. Þar var ein kona, að því er virtist löngu komin af besta aldri. Ég er ekki viss um hvort hún var vakandi eða sofandi, en hún virtist a.m.k. vera búin að baktryggja sig ef hún skyldi nú sofna. Hún var s.s. með nokkuð stórt, hvítt skilti framan á sér – sem á var skrifað “22″ með stórum, svörtum stöfum. Leið 22 keyrir einmitt þessa leið, og það má því gera ráð fyrir því að þetta hafi verið skilaboð til strætóbílstjórans að stoppa.
Ég man ekki hvort ég hef nefnt það áður, en hér eru lúgubankar. Jamm, þið eruð ekkert að misskilja neitt, þetta er eins og hver önnur lúgusjoppa sem keyrt er upp að, nema hér eru afgreiddir peningar úr hraðbanka. Þetta finnst mér sniðugt.
Mér til nokkurrar furðu varð ég fyrir árás snarflensu um síðustu helgi. Á laugardaginn fórum við í þriggja ára afmæli til Selmu, sem býr rétt fyrir neðan okkur. Þegar við komum heim var ég stálsleginn að mér fannst. Um sjöleytið um kvöldið var ég hálf-þreytulegur og hálftíma síðar var ég gjörsamlega að drepast úr skrokkverkjum. Ég var skriðinn upp í rúm um níuleytið og þegar ég loksins fór að sofa, eftir að hafa horft á eina bíómynd, var ég kominn með 39,3 stiga hita. Fór í stúdíó morguninn eftir og var þar í sjö klukkutíma eða svo, og í skólann á mánudagsmorgninum. Á þriðjudaginn var ég orðinn alveg hitalaus – svolítið þreyttur, en að öðru leyti bara góður.
Akkúrat núna ætti ég að vera að undirbúa lítinn fyrirlestur um ljósmyndarann W. Eugene Smith. Ég held því áfram þegar ég er búinn að henda þessu punktabloggi inn. Fyrirlesturinn á ég að flytja næsta miðvikudag og viku seinna á ég að skila inn mynd sem tekin er í anda þessa ljósmyndara. Það verður strembið, en gaman.
Annars er ég búinn að taka myndir af jólasveinastyttum Pilkingtons á 4×5 myndvél, og ég verð að segja að ég er stöðugt að verða hrifnari af þeim vélum. Ég reyni svo að skanna þær myndir inn fljótlega og setja þær, ásamt fleiri myndum, inn á Flickr við tækifæri.
Ég hef verið að safna tenglum á ljósmyndavefi (bæði blogg og gallerí) að undanförnu og veitt RSS af þeim. Þessu hef ég safnað í lista, sem uppfærist oft á dag, og sem haldið er utan um á Mikka Vef. Ef þið hafið áhuga, þá megið þið alveg kíkja á hann: http://www.mikkivefur.is/rss/rss.asp?user=f4&dt=3&lines=250
Nýlega uppgötvaði ég tímaritarekkann á bókasafninu. Ég fór heim með 28 tímarit af ýmsum gerðum, þar sem bæði var að finna efni sem vekur áhuga minn í ljósmyndun (matur, íþróttir) og eins það sem mér finnst ekki eins áhugavert (tíska, bílar, gæludýr). Allt til þess að finna myndir sem gætu vakið áhuga minn og veitt mér innblástur. En mikið rosalega sem sum þessara blaða eru leiðinleg.
Við fáum gesti að heiman eftir tæpar tvær vikur. Þá verður kátt í höllinni.

P24: Sóló, harmonikkur og hrekkjavaka

Gunnar Freyr — Wed, 04 Nov 2009 03:54:06 +0000

Við Márus fórum á þrjá körfuboltaleiki hjá UVic Vikes um helgina. Um var að ræða hraðmót þar sem mættust fjögur háskólalið víðsvegar að úr Kanada. Márus var tilbúinn að sleppa Halloween balli fyrir sunnudagsleikinn – svo spenntur var hann að mæta og horfa þriðja daginn í röð. Ég hef lúmskt gaman af því, og jafnvel rúmlega það.
Þegar ég fór í gegnum leikjaskrána fyrsta daginn rak ég augun í nafn sem mér fannst kunnuglegt. Nafnið bar þjálfari eins háskólans. Þetta var ekki eitthvert hversdagslegt nafn sem þúsundir manna deila, heldur nafn sem mér fannst hafa gríðarlega sterka tengingu við Ísland – Barnaby Craddock. Þegar ég kom heim gúglaði ég nafnið og viti menn, kauði hafði spilað hálft tímabil með Valsmönnum veturinn 2002-2003. Ég heilsaði upp á hann á sunnudeginum og það virtist koma honum ansi skemmtilega á óvart að íslenskur fyrrverandi körfuboltadómari myndi eftir honum.
Annars tók ég myndir á laugardagsleiknum og ég verð að segja að þetta er dimmasti íþróttasalur sem ég hef myndað í. Þetta var bara skelfilegt. Leiklýsingin er ekki einu sinni boðleg sem æfingalýsing, hvað þá meira.
Hrekkjavaka er óhemju fyrirferðarmikið fyrirbæri hér vestanhafs. Það eiginlega kom mér á óvart hversu stór hún er í hugum fólks. Ungir sem aldnir skeggræddu mögulega búninga og hrekkjavökupartý og auðvitað tókum við þátt í þessu öllu saman, eins og sjá má í litlu myndasafni sem ég skellti inn á Facebook. Og já, Hófí er víst eitthvað búin að minnast á þetta líka.
Í síðustu viku fengum við í skólanum að fela okkur undir svörtum dúk og horfa í gegnum harmonikku. Eða eitthvað í þá áttina. Við vorum s.s. að læra á 4×5 myndavélar sem minna einna helst á harmonikkur. Það var þrælgaman að eiga við þetta og ég væri satt að segja alveg til í að eiga eina slíka.
Á föstudaginn kom Ólympíueldurinn til Victoria og hóf för sína um Kanada. Það var hlaupið með hann um flest sveitarfélögin á höfuðborgarsvæðinu, þar á meðal framhjá skólanum Márusar þar sem einn hlauparinn rétti þeim næsta kyndilinn. Þar var heljarinnar skemmtidagskrá, skólakórinn flutti nokkur lög og Márus var með sóló í einu laginu. Hófí tók þetta allt saman upp á vídeó og það er aldrei að vita nema við náum að troða því inn á eitthvert vefsvæði áður en langt um líður.
Mér fannst eitt mjög sérstakt við kyndilhlaupið, nokkuð sem ég heyrði fleiri furða sig á. Á undan kyndilberunum fór stór, rauður bíll merktur Coca Cola í bak og fyrir. Það fór miklu meira fyrir honum en kyndilberunum. Mér finnst það einhvern ekki alveg ríma við Ólympíuhugsjónina.
Meira af harmonikkumyndavélum. Við fengum verkefni sem við eigum að skila þann 19. nóvember (það þarf að senda filmurnar til Vancouver í framköllun). Ég tók myndavél á leigu í lok skóladags á mánudaginn og hugsaði mér gott til glóðarinnar. Það spáði góðu veðri fyrir daginn í dag og ég ætlaði því að taka myndir af Hatley kastala (óðalssetrinu úr X-Men). Ég fór mjög seint að sofa, ekki fyrr en um hálfeitt og vaknaði klukkan sex í morgun eftir að hafa sofið frekar illa. Ég græjaði mig upp og fór út og þegar ég kom að kastalanum uppgötvaði ég mér til mikillar hrellingar að það var búið að planta risastóru, hvítu tjaldi beint fyrir framan kastalann! Ég varð hundfúll og fór í hálfgerðu panikki út um allan bæ að leita að almennilegri byggingu til að mynda. Eftir mikla leit endaði ég á að taka myndir af Montana’s Cookhouse, veitingastað sem er hvað þekktastur fyrir frábærar rifjasteikur. Ég reyni kannski aftur í næstu viku, þegar ég er búinn að fá myndirnar úr framköllun.

P23: Vísundasteik, þrotabúð og þakkargjörðarveislur

Gunnar Freyr — Fri, 23 Oct 2009 05:37:30 +0000

Þakkargjörðarhátíðin er haldin mun fyrr í Kanada en í Bandaríkjunum, ég held að það muni u.þ.b. einum og hálfum mánuði. Um þarsíðustu helgi fórum við í tvær veislur og vorum boðin í þá þriðju. Nágrannar okkar fengu að elda helminginn af sinni máltíð í eldhúsinu okkar, þar sem þau áttu von á nærri tuttugu gestum, og síðan bættumst við í þann hóp. Veislan var mjög sérstök, enginn uppáklæddur eða að taka þetta neitt hátíðlega. Allt í góðu með það, en óneitanlega mjög sérstakt. Kvöldið eftir fórum við til Sifjar og Sigurjóns og vorum þar í mun “hátíðlegri” veislu ef þannig má að orði komast. Mér fannst það satt að segja mun indælla, þó hin veislan hafi verið ágæt sem slík. Maturinn? Mjög góður í fyrri veislunni, frábær í þeirri síðari.
Steini og Björg voru hjá okkur um síðustu helgi, og rétt rúmlega það, og við fórum með þau út um allt, sýndum þeim eins mikið og hægt var á þessum stutta tíma. Við fórum m.a. í íslenskt pönnukökukaffi úti í skógi og á bændamarkað í Duncan. Frábært í alla staði. Ég held að þeim hafi líka þótt gott að sjá með eigin augum að það væri allt í lagi hjá okkur – við værum ekki bara að reyna að bera okkur vel á Skype.
Í Duncan sáum við sérstaka verslun – liquidiation store – þar sem verið var að selja hluti úr þrotabúum. Við ákváðum að kalla hana þrotabúð.
Á leiðinni til Duncan rak Steini augun í hugtakið “previously enjoyed” á skilti við hjólhýsasölu. Þetta sáum við svo aftur á DVD myndum í þrotabúðinni. Sumir hefðu nú bara notað orðið “used”. En hvað um það, þetta varð tilefni margra brandara um hvað maður gæti hugsað sér að kaupa fornotið og hvað ekki.
Þegar ég kem heim að kvöldi til og það er heiðskírt á ég til að rýna upp í stjörnuhimininn. Mér til nokkurrar mæðu þekki ég hann ekki. Hann snýr ekki alveg rétt. Ég þarf að fara að ná mér í kort og finna út úr þessu.
Við fórum með Björgu og Steina í Red Barn Market kvöldið sem þau komu til okkar – eins og ég var búinn að nefna áður. Þar keyptum við m.a. þrjár gerðir af kalkúnapylsum og svo nokkrar vísundasteikur. Pylsurnar voru mjög góðar og vísundakjötið jafnvel enn betra. Það var m.a.s. vottur af villibragði af því, sem ég átti alls ekki von á.
Það var skrýtið að fá hjónin í heimsókn og jafnvel enn skrýtnara að kveðja þau. Þetta varði svo stutt að við vorum varla búin að átta okkur á að þau væru komin þegar þau voru farin aftur.
Ég hafði það af að klára verkefnin tvö sem ég átti að skila daginn eftir að gestirnir héldu heim á leið og er búinn að fá út úr öðru þeirra. Fékk 9 fyrir Fundamentals verkefnið og er ansi sáttur við það, sérstaklega miðað við hve stuttan tíma það tók.
Og síðasta hlauparöflið í bili. Sunnudaginn 11. október vaknaði ég kortér í sex um morguninn, klæddi mig í stuttbuxur og meððí, nældi á mig keppnisnúmerið mitt og ók niður í miðbæ Victoria. Ég mætti þangað í kolniðamyrkri og gerði mig kláran fyrir 8 km hlaupið. Klukkan 07:15 var hlaupið ræst af stað, rúmri mínútu síðar komst ég yfir rásmarkið. Ég hafði það af að klára hlaupið og það á ótrúlega góðum tíma, miðað við hvað ég þorði að vona. Ég hljóp á 47 mínútum og 52 sekúndum sem gerir 5:59 mín/km. Svo er bara spurning hvað verður næst.